Öncelikle dinlemeniz için müziği buraya bırakalım:

Canon in D majör Johann Pachelbel’in bestelediği ve dünyamızı süsleyen çok değerli bir eserdir. Yıllardır düğünlerde gelin ve damadın aşkını simgeleyen bir parça olarak sunulur misafirlere. Romantizm denince akla ilk o gelir belki de. Müzisyenlerin bazen duymaktan bıktığı, fakat yine de repertuardan çıkarmaya kıyamadığı parçadır…

Piyano hocam çalacağım yeni parçayı bulmak için dosyasını karıştırırken ona kolay bir şey vermemesini söylediğimi hatırlıyorum. Kendimi biraz zorlamak, sınırlarımı öğrenmek istiyordum çünkü. Hocam hafif sadist bir gülümsemeyle Canon In D’yi ödev vermişti. Parçanın başı oldukça basitti fakat sonlara gelince işler karışık bir hale geliyordu. “Sen kaşındın.” demişti. “Bu senin isteğindi.”

Şimdi olsa bir-iki haftada çıkarabileceğim parçayı yaklaşık altı ay çalışmıştım. Bu her ayrıntısını ezberlediğim anlamına geliyordu.  Tüm notalarla tek tek tanışıp dost olmuştum. Parçanın bölümlerinin bir ruhu olduğunu ve çoğu zaman hislerini kelimeye döktüklerini hissediyordum.

Az önce de söylediğim gibi bu parça yıllardır birleştirici ve huzur dolu etkinliklerde çalınır. Fakat nedense Canon In D benim için bir ayrılık sonrası parçasıydı.

Canon In D Major Yorumu

Başta piyano (kadın) birkaç fısıltı paylaşıyordu çelloyla. Tüm o zor dönemleri atlattığını, şimdi çok daha iyi olduğunu, tüm bunları yaşadığı için şükrettiğini, hayatı çok daha iyi anlamaya başladığını dile getiriyordu. Sonra çello (erkek) yanıt veriyordu:

“Bana iyi olduğunu söylüyorsun. Bunun beni mutlu etmesi gerekiyor değil mi? Ben de olgunlaştım, ben de hayata başka bakıyorum. Fakat bir türlü mutlu hissedemiyorum.”

 

Piyano sakin tavrını koruyordu. Sanki Çello’nun anlattıklarını duymuyor gibiydi.

“Önceden çok kırgın hissettiğimi itiraf ediyorum. Fakat şimdi her şey daha açık görünüyor. Dünya önüme bambaşka şeyler sunuyor. Çok şükrediyorum buna. Çok seviniyorum.”

 

Çello hafifçe sesini yükseltiyordu duyulmak için:

“Şimdi her şey daha açık görünüyor diyorsun ya… bunun beni mutlu etmesi gerekiyor değil mi? Öyleyse neden içim gittikçe kararıyor?”

 

Piyano gülümsüyordu:

“Sorun yok Sevgili Çello. İkimiz de çok daha iyiyiz artık. Çünkü yara bandı sökülüp atıldı kalplerimizden. Sen böyle, ben böyle çok daha iyiyim.”

 

“Öyle mi?”

 

“Çok fazla dayanmaya çalışarak, canımızı yakmıştık. Şimdi bıraktık fakat, bu pes ettiğimiz anlamına gelmiyor. İpi bırakma cesaretini gösterdik ikimiz de.”

 

“Anlıyorum söylediklerini. Öyleyse neden, içimde yükselen bir acı var?”

 

“Şimdi her şey aydınlandı önümde. Öyle şükrediyorum ki halime. Öyle olgunlaştım ki!”

 

Pachelbel Canon In D Major Yorumu

Piyano’nun vurdumduymaz düşüncelerine karşın Çello sesini duyurmaya çalışıyordu.

“Her şey aydınlandı önümde diyorsun ya… Şükrediyorsun ya haline… Senin gibi hissetmem gerek biliyorum. Öyleyse neden kalbimde yükselen bir sızı var.”

 

Piyano ne kadar mutlu olduğunu anlatmaya devam ederken Çello’dan “Ama…” sesleri yükseliyordu.

“Ama… ama… ama…”

“Sorun yok Sevgili Çello. Geçip gitti zaman. Her şey gibi sevgimiz de yatıştı. Şimdi koskoca bir gelecek uzanıyor önümüzde. Gidilecek farklı yollar var…”

 

Çello güceniyordu Piyano’ya yavaş yavaş. Sesi güçsüzleşirken bir yandan da inceliyordu. Artık “Ama!” demiyor, “Lütfen…” diye fısıldıyordu.

“Çok mutluyum.” diyordu Piyano. “Artık çok mutluyum.”

“Mutluyum diyorsun ya…” diye yanıtlıyordu Çello. Fakat sonunda bitkin düşüyordu.

Canon In D Majör herkese umut verir biliyorum. Fakat ardında pek çok kırıklık bırakmış birilerinin özgürlüğe açılan acı fısıltısı gibi geliyor bana…

Müzikle ilgili diğer gönderilerimize Goghart Müzik kategorimiz üzerinden ulaşabilirsiniz!